با همان عنوان و نسبت شناخته مىشدند . اين خود نشانگر معناى اصلى و صحيح كلمهء سبئى و سبئيه مىباشد و دليل ديگرى است بر اين كه اين كلمه ، در پيش همهء اين علما و نويسندگان تا اواسط قرن دوم هجرى به نسبت قبيلگى دلالت داشته است ، نه به فرقهء مذهبى كه بعداً ساخته و پرداخته‌اند . و اين راويان سبئى در نظر علماى حديث به‌طورى معروف و شناخته شده و مورد اطمينان مىباشند كه صاحبان كتاب‌هاى حديث صحاح و سنن و مسند و ديگر صاحبان مدارك و كتب معتبر حديث بدون كوچك‌ترين ترديد و توقّف از آنان حديث نقل كرده‌اند . در حالى كه اين علما در آن عصر و دوران كه روايت‌ها و حديث‌هاى راويان شيعى را به جرم شيعهء على بن ابى طالب ( ع ) بودن سخت مىكوبيدند ، و اين چنين راويانى را ضعيف و از درجهء اعتبار ساقط مىدانستند و در كتاب‌هاىشان حديثى از راويان شيعى نقل نمىنمودند ، در همان عصر و دوران بود كه از اين راويان سبئى بدون كوچك‌ترين توقف و ترديد روايات و احاديث را مىگرفتند و د كتاب‌هاىشان وارد مىنمودند . و اين خود نشان مىدهد كه سبئيه ، در زمان و در نظر آنان جز به نسبت قبيلگى هيچ معنا و مفهوم ديگرى را متضمن نبوده است . و به هيچ فرقه و گروه مذهبى دلالت نداشته است تا مانع از قبول احاديث آنان گردد . و در نظر اين علما ، احاديث‌شان از درجهء اعتبار ساقط باشد ، بلكه اين مفهوم در دوران‌هاى بعدى به وجود آمده است . چنان كه به يارى خدا در فصل آينده در بخش « تحريف سبئيه » از روى اين حقيقت ، پرده خواهيم برداشت .